ZO DANKBAAR......

Goedemorgen, hoe gaat het met je?

Zij antwoorde: Niet goed, ik heb weer heel slecht geslapen en ik weet het niet meer. Kunnen we even praten? Jij bent toch bezig met hypnotherapie. Ik heb een probleem. Ik heb diabetes en op dit moment heb ik het niet onder controle. Ik blijf zoeken naar eten en eet zelfs ’s nachts zonder dat ik het zelf doorheb. Dat heeft natuurlijk een slechte invloed op mijn suiker waardes. Ik maak me ongerust. Kun jij mij helpen?

Natuurlijk wilde ik haar helpen. Alleen dat antwoord gaf haar al rust en ruimte. Ze hoefde het niet meer alleen te doen. We hebben een afspraak gemaakt voor een intake gesprek. Dat gesprek is belangrijk voor ons allebei. Lekker ontspannen de tijd nemen. Ik heb info nodig om de juiste tasking vragen te maken en om daarna een script op maat te schrijven. Zij wilde weten hoe dat nou allemaal in zijn werk zou gaan. Ook sprak zij haar bezorgdheid uit, want ze had eerder een niet zo goede ervaring met een ander soort therapie gehad. Ik legde haar uit dat de staat van zijn tijdens de hypnotherapie sessie niets anders is dan dat zij bijvoorbeeld tijdens een autorit in een soort trance ineens een heel stuk verder was, zonder dat zij voor haar gevoel bewust had gereden. Of dat je zo diep in je boek zit dat ze je twee maal moeten roepen voordat je het hoort. Je bewuste staat van zijn is 5 %, de onbewuste staat 95 %, dat stuurt ons hele systeem aan. Wij gingen in het intake gesprek samen op zoek naar de onderliggende oorzaak. Die was al heel snel duidelijk. Alleen al door dit inzicht, kon dat al gaan helen. In de sessie werd hier ook liefdevol aandacht aan gegeven. Doordat het er even mocht zijn kun je het daarna ook echt loslaten.

De stappen zijn: Intake, tasking , hoe gaat het gesprek tussendoor, meditatieve trance sessie, gesprek daarna, evaluatie. Tussentijds is er whapp contact mogelijk. Ze hoefde het niet alleen te doen. Dat gaf haar houvast. Na afloop van onze sessie, bij haar evaluatie gesprek gaf zij aan dat haar suikerbehoefte nul is. Ook niet ‘s avonds, niet ’s nachts. Geweldig……. toch?

Ja zei zij, dat is ook zo maar ik voel mij zo anders. En soms een soort leeg. Ze liep niet meer te zoeken naar eten en hoefde zich daarover ook niet meer rot te voelen. De negatieve gevoelens die het snaaien voorheen opriepen hadden haar bezig gehouden en een schuldgevoel gegeven. Die gevoelens waren er nu niet meer. Zo kun eerst ook negatieve dingen even “missen”.

Een prachtig AHA moment voor haar. Alles viel op zijn plek.

Een maand later vroeg ik: hoe gaat het nu met je en met je eetbuien? Zij keek mij wat verbaast aan. Moest even diep graven. Wat haar eerder bijna tot wanhoop had gedreven, was nu helemaal niet meer aan de orde. Ook niet met de feestdagen. Zij vertelde: Er is veel meer eetrust ontstaan. De achterliggende oorzaak is tijdens de sessie liefdevol aangepakt en ik durf wel te zeggen dat dit zijn werk goed heeft gedaan. Wat bijzonder dat iets wat mij zo verdrietig maakte, nu helemaal niet meer speelt.

Ik ben zo dankbaar dat ik haar binnen een maand zo goed heb kunnen helpen.